Η αντοχή στη φθορά είναι ο βαθμός στον οποίο μια επιφάνεια διατηρεί το σχέδιο, το χρώμα και το φινίρισμά της υπό τριβή, γρατσουνιές και καθημερινή χρήση. Έχει σημασία για στοιχεία επίπλων που αγγίζονται ή τρίβονται συχνά, όπως οι επιφάνειες τραπεζιών, οι πάγκοι κουζίνας, οι όψεις πορτών, τα δάπεδα και οι καρέκλες. Η φθορά φαίνεται ως θάμπωμα της γυαλάδας, σβήσιμο του σχεδίου και εμφάνιση του κάτω στρώματος.
Η αντοχή στη φθορά ποικίλλει ανάλογα με το υλικό. Το λαμινάτ υψηλής πίεσης, το συμπαγές λαμινάτ, ο χαλαζίας, η κεραμική και ο ανοξείδωτος χάλυβας έχουν υψηλή αντοχή. Οι βερνικωμένες, λακαρισμένες και καπλαμαρισμένες επιφάνειες είναι πιο ευαίσθητες και ο αριθμός και η ποιότητα των στρώσεων βερνικιού καθορίζουν την αντοχή. Για προϊόντα όπως λαμινάτ και πατώματα οι κατασκευαστές δίνουν κλάση φθοράς (π.χ. κλάση AC) που επιλέγεται ανάλογα με την ένταση χρήσης. Στις μεθόδους δοκιμής η επιφάνεια τρίβεται με λειαντικούς τροχούς και μετριέται ο αριθμός περιστροφών μέχρι να σβήσει το σχέδιο.
Σε χώρους έντονης χρήσης, όπως ξενοδοχεία, εστιατόρια και καταστήματα, η επιλογή επιφάνειας απαιτεί μεγαλύτερη αντοχή από ό,τι στο σπίτι. Γι’ αυτό οι ρεσεψιόν, τα μπαρ, τα τραπέζια και οι πάγκοι βιτρίνας κατασκευάζονται από ανθεκτικά υλικά.
Στην επιλογή ταιριάξτε το υλικό με την ένταση χρήσης και δείτε τις πληροφορίες κλάσης του κατασκευαστή. Στην καθημερινή φροντίδα αποφύγετε λειαντικά σφουγγάρια και σκληρές σκόνες καθαρισμού.



