پولیش یا جلا نام عمومی پوششهای نهایی در مبلمان است که درخشندگی و محافظت میدهند. انواع سنتی آن شامل جلای شلاک، موم و پولیش، و جلای نیتروسلولز و پلییورتان است. جلای شلاک با حل کردن رزین شلاک در الکل ساخته میشود و با لایههای نازک و به کمک تامپون پارچهای مالیده میشود؛ این روش را پولیش فرانسوی هم مینامند.
هدف از جلا هم دادن عمق و درخشش به سطح است و هم محافظت چوب در برابر رطوبت، کثیفی و سایش. شلاک سنتی ظاهری گرم و نرم دارد اما به آب و الکل حساس است. جلاهای پلییورتان امروزی بسیار مقاومترند. براقیت را میتوان مات، ساتن یا کاملاً براق تنظیم کرد. سطوح کاملاً براق به آمادهسازی دقیق بستر نیاز دارند و باید با پولیش مکانیکی به درخشش برسند.
جلا برای میز، کنسول، پیانو، مرمت وسایل عتیقه، درب و نمای کابینت به کار میرود. هنگام انتخاب شدت استفاده، براقیت دلخواه، سهولت نگهداری و قابلیت ترمیم را با هم بسنجید. برای نگهداری دستمال نرم خشک یا کمی مرطوب کافی است؛ پولیشهای سیلیکوندار ممکن است جلای دوباره را در آینده دشوار کنند. گذاشتن ظرف داغ و ظرف مرطوب مستقیماً روی سطح، بهویژه روی شلاک، ممکن است حلقههای لکهمانند ایجاد کند.


