اتصال زبانه و کام از قدیمیترین و مستحکمترین روشهای اتصال چوب است. زبانه مستطیلشکلی که در انتهای یک قطعه تراشیده میشود در کامی که در قطعه دیگر باز شده مینشیند و معمولاً با چسب ثابت میشود. سطح چسبخور زیاد و قفل مکانیکی این اتصال باعث میشود در قابها، دربها، میزها و صندلیها که بار تحمل میکنند عمر طولانی داشته باشد.
انواع مختلفی دارد. در زبانه کور، زبانه از قطعه مقابل رد نمیشود و از روی نما دیده نمیشود. زبانه سرتاسری در سمت مقابل پیداست و گاهی جنبه تزئینی دارد. در گوشهها اغلب زبانه با زاویه یا شانهدار استفاده میشود. در تولید از دستگاه زبانهزن، فرز عمودی و سیانسی استفاده میشود و کارگاههای کوچک آن را با اسکنه و اره دستی میسازند. اتصال دوبل جایگزین صنعتی سریعتری است.
برای یک اتصال خوب، ضخامت زبانه معمولاً حدود یکسوم ضخامت قطعه انتخاب میشود و نشستن آن باید سفت باشد، بهطوری که با فشار دست جا برود نه با ضربه. اتصال شل حتی با چسب هم ضعیف میماند. در چوب ماسیو باید جهت رگه و حرکت چوب بر اثر رطوبت در نظر گرفته شود. در محیط خشک و سرپوشیده این اتصال میتواند دههها دوام بیاورد.


